Toespraak nieuwjaarsbijeenkomst 2020

Op woensdag 15 januari 2020 - de derde woensdag in het nieuwe jaar - was de nieuwjaarsbijeenkomst van gemeente Westerveld.

Rond 20.15 uur hield burgemeester Jager namens het gemeentebestuur een toespraak.

(Gesproken woord is definitief woord, met andere woorden: de tekst kan hier en daar een klein beetje afwijken van de daadwerkelijke toespraak).

Beste aanwezigen,

Uiteraard wil ik u allereerst namens het gemeentebestuur, het management en de medewerkers van Westerveld, een heel voorspoedig en gezond 2020 toewensen.

Traditiegetrouw houden wij als een van de laatsten, zo niet als allerlaatste, een nieuwjaarsreceptie én is het alweer een dikke 2 weken geleden, dat we 2019 achter ons lieten. Tenminste, zo voelt het voor velen: een kalenderjaar wordt afgesloten en daarmee wordt er gevoelsmatig een punt achter een bepaalde periode gezet.
Dat kan soms een verdrietig gevoel geven: iemand die je ontvallen is, laat je in een bepaald kalenderjaar achter. En dat is velen van ons overkomen vorig jaar.
Maar het kan psychologisch óók een verruimend effect hebben: we kunnen gemakkelijker een knop omzetten, bepaalde zaken achter ons laten en met hernieuwde energie en een volle accu verder óf aan iets nieuws beginnen.
Ik hoop dat voor u allen, voorál dat laatste van toepassing is, en dat u met een fris, energiek en positief gemoed vooruit kunt kijken naar de komende periode!

In Westerveld is de jaarwisseling wederom ontzettend rustig, gezellig en vreedzaam verlopen. Ieder jaar krijgen wij vanuit diverse media de vraag, hoe hoog het schadebedrag van de jaarwisseling is. En ieder jaar kunnen wij melden: nul tot nihil, omdat de afgelopen jaren hooguit een aantal verkeersborden wat schade heeft opgelopen door vuurwerk, maar ook dát was de afgelopen jaarwisseling vrijwel niet het geval.

Hoe dat kan, is dan vaak de vervolgvraag…
In mijn beleving – en ik hoop ook in de uwe – zijn vernielingen en geweld jegens wie dan ook, volstrekt absurd. Dat de jaarwisseling in Westerveld rustig en gezellig verloopt is normaal en eigenlijk zouden wij niet de vraag moeten krijgen hoe het toch kan dat Westervelders normaal gedrag vertonen, maar zijn de groepen raddraaiers élders interessant onderzoeksmateriaal. Waarom kunnen zij zich niet normaal gedragen?
Is het omdat wij investeren in mensen en onze wijkagenten nog écht de inwoners in de wijken kennen?
Op 31 december maken we – gemeente én politie –  overdag traditiegetrouw een ronde langs diverse carbidploegen, waarmee we in een vroeg stadium in overleg zijn geweest over het jaarlijkse festijn met - náást carbidschieten - een hapje en een drankje. Tegelijk maken we ook afspraken. De intentie van het vroegtijdige, brede overleg is om de traditie van het carbidschieten te behouden door het veilig én gezellig te laten verlopen voor iedereen. Dus voor de organisaties zelf, de bezoekers én de omwonenden. Als álle betrokkenen dat voor ogen hebben en houden, werkt het! Op het moment vuurwerk verboden wordt zou ik wensen dat onze carbidgroepen waarmee wij afspraken maken, degenen zijn die de vuurwerkshows organiseren in onze gemeente.
In Westerveld hebben we ook deze jaarwisseling weer met elkaar laten zien, dat het kan.
Een goed contact, met elkaar praten en niet óver elkaar, een goed overleg waarin gevraagd, uitgelegd én geluisterd wordt, vormen daarbij de basis.
En wat fijn dat we hier in Westerveld nog wijkagenten hebben die lokaal bekend zijn!  

Ook voor de inwoners van Westerveld geldt, zoals dat voor iedere groep geldt, dat we de mensen niet over één kam kunnen scheren. En ook groepen en gemeenschappen binnen Westerveld onderscheiden zich van elkaar op punten. Maar over het algemeen kunnen we wel zeggen, dat er – gelukkig – een grote mate van verbondenheid is. Men kent de buren, de dorpsgenoten en men weet elkaar te vinden. Men zorgt voor elkaar, in de traditie van de naoberhulp en daar waar dat niet het geval is zou ik daartoe welhaast willen oproepen. We zien in Nederland een grotere kloof ontstaan tussen arm en rijk, we zien dat er enerzijds mensen werkeloos thuis zitten en er anderzijds openstaande vacatures niet in te vullen zijn – dat wil overigens niet zeggen dat mensen niet willen werken maar dat er geen match is met de vacature -, we zien naast een overvloed aan communicatiemiddelen dat de eenzaamheid groeit. Voor 2020 zou ik een groeiende verbondenheid wensen. De vlag van Westerveld die vorig jaar officieel onze vlag is geworden, zal daar geen directe invloed om kunnen uitoefenen, maar staat wél symbool voor die verbondenheid, zoals het rood-wit-blauw de Nederlanders verbindt, de witte vlag met de rode banen en sterren en zwarte toren de Drenten verbindt.
    
<…>

Voor ons ligt een kalenderjaar waarvan we – zoals ieder jaar – kunnen zeggen, dat het grotendeels ongewis is, wat het ons gaat brengen.

  • In principe is het een jaar zonder verkiezingen: alleen de val van een kabinet kan ertoe leiden dat we alsnog naar de stembus moeten – maar dat verwacht ik niet -, maar voor de gemeenteraad, Provinciale Staten, het Europees parlement en de Tweede kamer staan er geen verkiezingen gepland in 2020.
  • Hoewel het prettig zou zijn om de ogen te kunnen sluiten voor wereldwijde ontwikkelingen zoals de komende presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten, de spanningen in het Midden-Oosten en de mogelijke negatieve economische gevolgen van de Brexit, hebben dergelijke ontwikkelingen wel degelijk directe of indirecte invloed op ons. Gevolgen die niet eenvoudig met een concreet rijtje én cijfers te benoemen zijn, maar die bij velen toch gevoelens van onzekerheid en zorgen geven.
  • In de komende maanden zal er meer duidelijkheid komen over de Buitengewone Leerstoel Cultureel Erfgoed & Participatieve en Ruimtelijke Ontwikkeling. Een wetenschappelijk programma waarbij méér aandacht en kennis gegenereerd wordt voor de rol die erfgoed kan vervullen in maatschappelijke, klimatologische, economische en ruimtelijke vraagstukken. Het gaat over leefbaarheid op het platteland. Een Leerstoel die een plek heeft binnen de Universiteit Wageningen maar als onderzoeksgebied Westerveld en wijde omgeving kent. Het doel, de onderzoeksmethode, de organisatie en de planning van deze Leerstoel zijn uitgewerkt en een deel van de financiering is rond. Wanneer in 2020 de benodigde middelen helemaal rond komen, kan de Buitengewone Leerstoel – met een doorlooptijd van 5 jaar – van start. Ik hoop het van harte!
  • In ieder geval verwachten we in 2020 duidelijkheid over de UNESCO Werelderfgoedstatus van de Koloniën van Weldadigheid.
  • Wat ook zeker is, is dat in Frederiksoord een groot dansevenement plaatsvindt – Drenthe on the move – én het Shakespeartheater in Diever viert het 75-jarig jubileum

Tenslotte:

  • Gaan we in 2020 een verdere verharding zien? Grotere kloven en extremere polarisatie op tal van onderwerpen? Of gaan we een positieve wending maken naar: beter naar elkaar luisteren, naar een groeiend empathisch vermogen én naar het vroegtijdig constateren dat we het niet eens zullen worden en vervolgens met respect de verschillen accepteren? Dat laatste hoop ik van harte, zéker in het jaar waarin veel aandacht uitgaat naar 75 jaar vrijheid in ons land.

In het hele land en zéker ook in Westerveld zijn er dit jaar extra veel evenementen – van klein en ingetogen tot groot en uitbundig – om stil te staan bij de waarde van vrijheid en vrede én het vieren van 75 jaar vrijheid in ons land. Vorig jaar hebben we aan een grote groep organisaties in Westerveld gevraagd, hoe zij een bijdrage kunnen leveren aan het jubileumjaar en dit heeft een lijst van bijna 20 éxtra activiteiten opgeleverd bovenop de jaarlijkse herdenkingen en feesten. Vele professionals én vrijwilligers zorgen ervoor dat het jubileumjaar niet ongemerkt voorbij gaat en één van de professionals is de bekende kunstenaar en innovator Daan Roosegaarde. Hij heeft het tijdelijke kunstwerk Levenslicht ontworpen.

Doel van dit lichtmonument is het bewustzijn te vergroten dat in heel Nederland Joden, Roma en Sinti woonden en dat de mensen die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn vervolgd, gedeporteerd en vermoord, plaatsgenoten of buren waren. Het monument Levenslicht is een eenmalige tijdelijke aanvulling op de bestaande oorlogs- en Holocaustmonumenten, in het kader van 75 jaar vrijheid. Zowel in de Joodse herdenkingstraditie als in de Roma- en Sinticultuur zijn stenen belangrijk. Daan Roosegaarde en zijn team hebben deze traditie als inspiratie gebruikt. In gesprek met Holocaustoverlevenden en hun familie kwam hij tot het ontwerp van LEVENSLICHT. Met 104.000 lichtgevende herdenkingsstenen (gelijk aan het aantal slachtoffers uit Nederland) staat het kunstwerk symbool voor de impact van de Holocaust. Na de landelijke onthulling deze maand, wordt in elke betrokken gemeente een deel van de stenen tentoongesteld. In het donker lichten de herdenkingsstenen op. De stenen ‘ademen’ licht en symboliseren daarmee dat de herinnering aan de slachtoffers in leven moet blijven.
Westerveld is één van de gemeenten waar een deel van het kunstwerk Levenslicht te zien zal zijn en wel en de plaats wordt zeer binnenkort bekendgemaakt. Een plaats waar het donker is, waar toezicht is én waar de verkeersveiligheid niet in het gedrang komt wanneer bezoekers tussen 22 januari en 2 februari, het kunstwerk willen bewonderen om stil te staan bij het verdriet van de holocaustslachtoffers en hun nabestaanden.
(bron van de info over Levenslicht)

Zeggen we vrede, vrijheid en veiligheid, dan denk ik ook aan de huidige tijd waarin Nederland weliswaar geen oorlog kent maar waarin onze jongens en meisjes wél bijdragen aan vredesmissies elders. ‘Onze’ jongens en meisjes zijn voor een deel gelegerd in de Johannes Postkazerne en dan beschouwen we toch een beetje als ‘onze’ kazerne, nietwaar!

<…>

Voordat ik overga tot een afronding én Het Talent van Westerveld 2019 bekend ga maken, wil ik graag uw aandacht vragen voor een optreden van leerlingen van OBS de Veldwikke uit Darp. Toen ik vorig jaar tijdens de start van Oktobermaand Kindermaand dit prachtige dansje zag, heb ik hen metéén uitgenodigd om het optreden hier nog eens te herhalen, want hier wordt iedereen blij van.