'Een beetje extra aandacht’; Petra en Dennis over hun ervaring met Buurtgezinnen

Tien jaar geleden verhuisden Petra en Dennis vanuit het westen naar het mooie Diever. Hun twee dochters, inmiddels 20 en 23, studeren in Groningen en zijn nog maar weinig thuis. “We hadden ruimte in huis én in ons leven,” vertelt Petra. “In het westen werkten we altijd veel, maar nu hebben we meer tijd. We wilden die graag zinvol invullen.”

Onder het motto ‘Opvoeden doen we samen’, koppelt Buurtgezinnen gezinnen die steun kunnen gebruiken aan een stabiel gezin in de buurt. Zo krijgen kinderen wat extra liefde en aandacht en worden ouders ontlast. Zo werden ook Petra en Dennis via Buurtgezinnen een ‘steungezin’. Een idee dat spontaan ontstond. Petra: “Ik zag borden langs de weg over Buurtgezinnen en dacht: wat is dat eigenlijk? Toen ben ik gaan googelen en kwam op hun website. We hadden al eens gedacht: wat zou het mooi zijn om iets voor een kind te kunnen betekenen, zonder meteen pleegouder te worden. Dit voelde laagdrempelig.” Die wens werd versterkt door eerdere ervaringen. “Een jaar of 2 geleden kwam eens een meisje uit het dorp bij ons langs om de pony’s te verzorgen. Dat was zo leuk! Ze komt nog steeds regelmatig, gewoon even met de pony’s knuffelen, kletsen, een kopje thee drinken. Dat zette ons aan het denken.”

Kennismaking 

In januari 2025 meldden Petra en Dennis zich aan bij Buurtgezinnen. Eerst volgde een uitgebreid gesprek met Kim Kiers van Buurtgezinnen. Ze bespraken een vragenlijst met o.a. vragen als hoe sta je in het leven, wat vind je belangrijk in de opvoeding en werden alle praktische zaken besproken. Bijvoorbeeld: hoeveel dagen in de week ben je beschikbaar als steungezin? Daarna kwam Kim thuis langs om de woonsituatie te bekijken. Ook moest er een VOG aangevraagd worden. Daarna volgde een kennismakingsgesprek met de ouders van een meisje van 8 jaar. ”Dat klikte meteen,” zegt Dennis. “Ze vertelden dat het thuis soms druk is in verband met de zorg voor het andere kind in het gezin. Voor hun dochter is het fijn om één keer in de twee weken op zaterdag een dagdeel rust en aandacht te hebben.” Daarna kwam het meisje eerst een keertje samen met haar moeder om kennis te maken. Na een paar keer rustig opbouwen bleef het meisje alleen bij Petra en Dennis. Dat is nu eens in de twee weken op zaterdag.  

Hoe ziet zo’n dag eruit? Petra glimlacht: “Haar ouders brengen haar bij ons, wij brengen haar ’s middags weer naar huis. Als ze binnen komt wil ze altijd eerst de pony’s gedag zeggen. Daarna drinken we wat en doen iets leuks: knutselen, koekjes bakken, wandelen met de pony’s en de hond. Soms gaan we naar de Action, want dat vindt ze geweldig. We hebben ook samen happy stones beschilderd en een pompoen uitgehold met Halloween, dat soort dingen. Het is geen groot programma, gewoon samen zijn. Ze draait mee in ons ritme, maar krijgt ook echt één-op-één aandacht.” Bij het thuisbrengen wordt even kort met de ouders besproken hoe de dag is geweest.  

Gewoon samen zijn 

Voor Petra en Dennis is het geen zware zorgtaak. “Ze heeft geen speciale zorg nodig, alleen aandacht. En dat kunnen wij bieden,” legt Petra uit. “We hebben goed contact met haar ouders, sturen foto’s in de groepsapp die we hebben aangemaakt en evalueren af en toe. Het voelt heel natuurlijk.” Het meisje heeft ook sport- en andere activiteiten doordeweeks. De zaterdagen bij Petra en Dennis zijn gewoon een extra onderdeel van haar leven geworden.  

Er zijn ook bijzondere momenten. “Toen ze jarig was, vroeg ze of we op haar verjaardag wilden komen. We hadden een druk weekend, maar zijn toch gegaan. Dat voelt goed.” Dennis: “Op een keer bij het wegbrengen zei haar vader tegen me dat hij het zo fijn vindt voor zijn dochter dat ze bij ons mag komen. Dat geeft ons een goed gevoel.” 

Wat levert het hen op? “Voldoening, omdat we het gezin en het meisje kunnen ondersteunen, en we zouden het  anderen zeker aanraden” antwoordt Petra. “Onze kinderen zijn groot, en nu kleuren we weer, knutselen we weer. Het brengt ons terug naar het hier en nu. Even geen haast, gewoon samen gezellig bezig zijn.” Dennis vult aan: “Als je ruimte en tijd hebt, denk er eens over na. Het is laagdrempelig, maar je moet er wel achter staan. Als we horen dat ze thuis vraagt: wanneer mag ik weer naar Petra en Dennis? Dan weet je dat het werkt. Voor ons is het missie geslaagd: we doen iets goeds voor haar én we beleven er zelf ook veel plezier aan.” 

Wilt u ook een kind (of kinderen) uit een ander gezin helpen? Of wilt u meer weten? Ga dan naar www.buurtgezinnen.nl