Wet verplichte GGZ (WvGGZ)

Het kan zijn dat mensen zichzelf of anderen iets dreigen aan te doen door een psychiatrische aandoening. Soms is dan verplichte geestelijke gezondheidszorg nodig. Op 1 januari 2020 gaat de nieuwe Wet verplichte GGZ (WvGGZ) in. Deze wet vervangt de oude wet Bijzondere Opname Psychiatrische Ziekenhuizen (Wet BOPZ).

In de nieuwe wet is beter geregeld dat de betrokkene en zijn familie inspraak hebben in de behandeling, en ook in de zorg en ondersteuning daarna. Onder de oude wet was verplichte zorg altijd een gedwongen opname. De WvGGZ maakt het mogelijk dat de verplichte behandeling ook thuis of poliklinisch kan plaatsvinden. Verplichte GGZ is een uiterste redmiddel; in de gemeente werken partijen (welzijnsorganisaties, het maatschappelijk werk, de woningcorporatie, zorgorganisaties etc.) met elkaar samen om mensen met een psychische kwetsbaarheid passende zorg en ondersteuning te bieden. Zij kunnen bijvoorbeeld begeleiding krijgen bij het wonen, hulp bij de financiën of het aanpakken van een verslaving. Toch gaat het soms mis.

In WvGGZ is geregeld dat burgers het kunnen melden als ze zich zorgen maken dat iemand zichzelf of anderen ernstig nadeel kan toebrengen. De gemeente onderzoekt dan welke hulp er nodig is. Het kan ook zijn dat iemand in crisis raakt en verplichte zorg nodig heeft. De hulp wordt dan onmiddellijk ingezet. De burgemeester toetst daarna of het zware middel van verplichte zorg terecht is ingezet; hij neemt een crisismaatregel.